بيانيه انجمنهای اسلامی معلمان ايران و تهران در مورد مسائل فرهنگيان : استيضاح و عزل وزير آموزش و پرورش
با شروع به کار دولت نهم و تبليغات قبل از انتخابات و وعدههای بعد از آن، اميدهای تازهای در ذهن فرهنگيان کشور ايجاد شد تا به زودی اوضاع نابسامان معيشتی معلمان سامان يابد اما ۵/۱ سال از شروع فعاليت دولت نهم گذشت و هيچگونه تغييری در روند زندگی اين قشر حاصل نگرديد و حتی هيچ توجه ويژهای به تعليم و تربيت کشور صورت نگرفت، در حالی که کشورهای پيشرفته مهمترين عامل توسعه را نيروی انسانی میدانند و سرمايهگذاری عظيمی در نظام تعليم و تربيت خود انجام میدهند.
انجمن اسلامی معلمان ايران در مورد خواستههای صنفی معلمان کشور بيانيهای منتشر کرد.
به گزارش "ايلنا"، در اين بيانيه آمده است: با شروع به کار دولت نهم و تبليغات قبل از انتخابات و وعدههای بعد از آن، اميدهای تازهای در ذهن فرهنگيان کشور ايجاد شد تا به زودی اوضاع نابسامان معيشتی معلمان سامان يابد اما ۵/۱ سال از شروع فعاليت دولت نهم گذشت و هيچگونه تغييری در روند زندگی اين قشر حاصل نگرديد و حتی هيچ توجه ويژهای به تعليم و تربيت کشور صورت نگرفت، در حالی که کشورهای پيشرفته مهمترين عامل توسعه را نيروی انسانی میدانند و سرمايهگذاری عظيمی در نظام تعليم و تربيت خود انجام میدهند.
اين بيانيه میافزايد: از ابتدای سال تحصيلی جاری مجددا زمزمههای حقطلبی معلمان به گوش رسيد و همه راههای قانونی برای احقاق حقوق و رفع تبعيضها طی شد و ظاهرا مسوولی نيست که از مشکلات اين قشر آگاه نباشد و آن را محق نداند اما هيچ اقدام عملی صورت نگرفت. اگر معلمان اعتصاب کردند برای رساندن صدای اعتراضشان به گوش مسوولان بود ضمن اينکه با گذاشتن کلاسهای فوقالعاده اجازه ندادند لطمه درسی به دانشآموزان وارد شود. اگر جلوی مجلس تجمع کردند، برای اين بود که آنجا را خانه خود میدانند و میخواهند مشکل خود را از طريق قانونی حل کنند. اگر تجمعها به جلوی سازمانها و وزارت آموزش و پرورش کشيده شد، به خاطر اين است که مسوولان مستقيم اجرايی دستگاه را به تحرک وادار کنند اما با بیعنايتی فراوانی روبرو شدند و هيچکس حاضر نشد اعلام کند که از اين خواستههای بر حق دفاع خواهد کرد، در حالی که میشد به راحتی و با تشکيل جلساتی مرکب از نمايندگان دولت، مجلس و تشکلهای صنفی و معلمان نخبه در مسير رسيدن به توافقی مناسب گام برداشت.
در ادامه اين بيانيه آمده است: اعتراضات و اعتصابات افزايش يافت و متاسفانه رسانه ملی هيچ پوشش خبری در مورد اين جريانات ايجاد نکرد، در حالی که در بخشهای خبری کماهميتترين اخبار و پيش پا افتادهترين رويدادها در ايران و جهان به دفعات مطرح میشد، بیشک بیحرمتی نسبت به معلمان بود.
انجمن اسلامی معلمان ايران در ادامه بيانيه خود آورده است: اين انجمن ضمن بيان موارد فوق که شرحی از درد دلها و خواستههای فروخورده فرهنگيان عزيز است، حرکتهايی از اين دست را به شدت محکوم کرده و از مسوولان مربوطه تقاضای تغيير سريع روند برخوردهای جاری و رسيدگی به موقع به خواستههای بر حق معلمان را دارد و معتقد است که ادامه وضع موجود جز تشديد آشفتگیها در نظام تعليم و تربيت ثمر ديگری نخواهد داشت، با اين حال به عنوان انجمن اسلامی معلمان ايران از مسوولان محترم تقاضا داريم تعاملی سازنده با معلمان و نمايندگان آنان برقرار کرده و با انجام اقداماتی فوری اعتماد از دست رفته را بازگردانند و گامهای مثبتی در جهت رفع تبعيضها بردارند و باشد که اقدامات آنان مورد رضايت خداوند متعال قرار گيرد.
بر اساس اين گزارش، انجمن اسلامی معلمان استان تهران نيز در مورد هتک حرمت معلمان کشور بيانيهای صادر کرد.
در اين بيانيه آمده است: در طليعه ايام بزرگداشت مقام معلم، شاهد حوادث ناگوار و جانکاهی هستيم که در هيچيک از ادوار حاکميت دولتهای بعد از انقلاب اسلامی سابقه نداشته است. دستگيری و هتک حرمت معلم آن هم در محيط مقدس مدرسه و جلوی چشمان تيزبين، حساس و آيندهنگر دانشآموزان همراه با رفتار نامانوس و اهانتآميز و در نهايت بازداشت و زندان با کدامين معيار منطبق است.
اين بيانيه میافزايد: تعجب اينجاست که در نظامی که اساس آن در ماهيت فرهنگی و شاکله آن نشاتگرفته از انقلاب اسلامی مردمی است و امام عزيز آن، معلمان را از راهپويان طريقت پيامبران و شاغلان شغل انبيا میدانند، آن هم با معلمانی که تنها خواسته آنان در نهايت مظلوميت و سنگ صبوری درخواستهای صنفی در چهار چوبه رفع تبعيض، احقاق حق و رعايت عدل و انصاف است، ناباورانه مورد هجوم و ضرب و شتم همراه با توهين و تحقير و سرانجام بازداشت و زندانی شدن. [قرار میگيرند]
در اين بيانيه آمده است: انجمن اسلامی معلمان استان تهران در راستای وظايف اسلامی، انقلابی, اعتقادی, سياسی, اجتماعی و فرهنگی خويش ضمن دفاع از حق مشروع و قانونی معلمان، هرگونه برخورد ناشايست، خشن و زورمدارانه را نامطلوب و غيرمنطقی تلقی کرده و نسبت به عواقب و صدمات ناشی از آن دلسوزانه هشدار داده و توجه دستاندرکاران را بدان جلب مینمايد که بايد طرحی از نو در انداخت: از جنس مردمی و فرهنگی.